Aanpassen gaat je zo goed af, dat het allang geen keuze meer is. Het is gewoon wie je bent geworden.

Je weet het zelf ook ergens diep van binnen weet je precies wat je zou willen zeggen. Maar dan komt die vertrouwde beweging. Je schuift iets op in je stoel, laat de stilte voorbijgaan, en zegt niets. Of erger: je knikt.

Niet omdat je het er ineens mee eens bent. Maar omdat de gedachte aan afwijzing groter aanvoelt dan de behoefte om jezelf te laten horen en zien.

Dit is geen zwakheid. Dit is een strategie die je ooit heel verstandig hebt aangeleerd en je veiligheid bood.

Op een bepaald moment in je leven heb je ontdekt dat aanpassen veiliger was dan opvallen. Dat meegaan minder pijn gaf dan weerstand bieden. Dat jouw mening de sfeer kon verstoren, de ander kon kwetsen, of jou buiten de groep kon plaatsen. Dat is wat je altijd maar dacht, en erger nog misschien is dit ook wel gebeurd. Waardoor je nu niets meer zegt vanuit veiligheid.

En dus heb je geleerd om te voelen wat de ander wil, en je daaraan aan te passen. Soepel te zijn. Flexibel en lief.

Je wist eigenlijk wel: dat dit een prijs heeft.

Want als je altijd meegaat met de stroom van een ander, raakt op een gegeven moment de vraag uit beeld wat jíj eigenlijk wilt. Wat jij denkt maar belangrijker nog wat jij voelt. Wat voor jou geldt. Je wordt heel goed in het lezen van anderen, en heel onbekend met jezelf.

Dat is uitputtend op een manier die moeilijk te benoemen is. Niet de vermoeidheid van teveel werk. Maar de vermoeidheid van zelden jezelf te zijn.

Herken je dit: dat je achteraf, in de auto op weg naar huis, ineens precies weet wat je had willen zeggen? Dat je in gedachten het gesprek overdoet, met de woorden die er wel uit hadden mogen komen?

Dat is niet omdat je traag van begrip bent. Dat is omdat je in het moment te druk bezig bent met de ander te managen, de sfeer te bewaken, te voorkomen dat het mis gaat, om ruimte te hebben voor je eigen stem. En je dan tegen jezelf zegt, het is me weer overkomen.

En zo ga je jaar na jaar door het leven met een deel van jezelf op pauze.

Het goede nieuws is dit: wat je hebt aangeleerd, kun je ook afleren. Niet in één keer. Niet door een besluit te nemen. Maar door stapje voor stapje te oefenen met iets wat aanvankelijk heel onwennig voelt: jouw mening geven, ook als je niet weet hoe die ontvangen wordt.

Dat begint klein. Kleiner dan je denkt.

Het kan beginnen met in een gesprek te zeggen “ik zie dat anders” in plaats van te knikken. Met een nee op een verzoek dat je eigenlijk niet wil. Met een eigen voorkeur uitspreken waar je die normaal inslikte. Niet als statement. Niet als confrontatie. Gewoon als eerlijkheid.

Het schuurt. Dat mag. Dat is het bewijs dat je iets aan het verschuiven bent.

Want dit is wat niemand je uitlegt over verandering: het voelt in het begin niet bevrijdend. Het voelt spannend. Soms zelfs een beetje gevaarlijk. Omdat je ingeprogrammeerde alarmsysteem nog niet weet dat het nu veilig is om jezelf te zijn. Dat systeem heeft jarenlang goed werk gedaan. Het heeft je beschermd. Maar het houdt je nu ook klein.

Echte verandering vraagt moed. Niet de grote, dramatische moed van films, maar de stille moed van gewoon toch iets zeggen. Van toch niet meegaan. Van toch de vraag stellen. Steeds weer, ook als het schuurt.

Zonder dat ongemak, geen groei. Zonder bewustzijn van het patroon, blijf je herhalen wat je altijd deed. Niet omdat je het wilt, maar omdat het zo vertrouwd is.

Heb je dit lef? Misschien. Misschien heb je het al laten zien op andere plekken in je leven, op momenten dat je dacht dat het niet kon, en het toch deed.

Of misschien merk je dat je dit niet alleen wil doen. Dat het patroon te ingesleten is, te vertrouwd, te diepgeworteld om er zelf de weg in te vinden. Dat je steeds weer terug valt in de oude beweging, ook al wil je dat niet.

Daar help ik bij.

In mijn begeleiding werk ik niet aan gedragsverandering als trucje. We kijken naar waar dit patroon vandaan komt. Wat het ooit voor je heeft gedaan. Welke overtuigingen eronder zitten over wie je mag zijn en wat er dan gebeurt als je jezelf laat zien. Pas als je dat begrijpt, wordt verandering van binnenuit mogelijk, en niet alleen van buitenaf opgelegd.

Het is geen snel traject. Maar het is wel een diep en blijvend een.

Als je herkent wat hier staat, en je voelt dat het tijd is, dan ben ik er.

Je hoeft niet te weten hoe. Je hoeft alleen maar te beginnen.

Meer weten over mijn begeleiding? Neem gerust contact op via wilmaburgers.nl of stuur me een bericht via WhatsApp.

Een kennismaking is altijd vrijblijvend.